Monday, 30 January 2017

პლანეტა ჯავახეთი,ნაწილი ორასმერაღაცე

აბულის მთაზე პირველად სულ შემთხვევით მოვხვდი. მომიტრიალდა და მოულოდნელად მითხრა,შაბათს აბულზე მივდივარ,თუ გინდა,წამოდიო.
წარმოიდგინეთ,რომ ხართ შემთხვევით მოხვედრილ ქალაქში,შენს ოთახს არ აქვს აივანი,უფროსწორად აქვს,ოღონდ “სულიერების”. სახლიდან გამოსვლისას კი,ყოველ დილას ხედავ დიდ,პირქუშ მთას,რომელიც თითქოს გიყურებს და გეუბნება,მე ყველაფერი ვიცი,მე ყველაფერს ვხედავ. ხოდა,უცებ გეუბნებიან,წამოდი,აბული გაგაცნოო. რას იზამდით? აბა,რა!
ჯავახეთში ყველაფერი მოულოდნელად ხდება,უცებ ხვდები ერთი აგილიდან მეორეში,ერთი სახლიდან მეორეში,უცებ აღმოაჩენ შენში დაფარულ ნიჭს,უცებ გატყდება თავს უკიდეგანო ემოცია და აღფრთოვანება,მოულოდნელად ხვდები უცნობ ადგილებზე,რომლებიც მხოლოდ ნეშენალ ჯეოგრაფიკის არხზე გინახავს და არც კი გეგონა,თუ თბილისიდან სამი საათის სავალზე ესეთი და ამდენი საოცრება იყო. მოულოდნელად გაძლევენ ზურგჩანთას და გეუბნებიან,აჰა,შენ რუკა და წადი,იარე,42 დღეში შევხვდებით. მერე იმ რუკასაც აღარ გაძლევენ და მწყემსებს ეკითხები გზას,სულ იმასავით,პატარა გოგომ რომ გაიღვიძა ფარავნის ტბასთან და უნდა წახვიდეო,უთხრეს. ადგა და წავიდა. მაგრამ,განსხვავებით მისგან,მე წმინდანი არა ვარ,თუმცა,მისი სახელი ი დამარქვეს და რუსულიც კარგად ვიცი და ორი ღერი სომხური,მაგალითად “ბარევ ძეს?”,თან კარენოი აქცენტით.
ვიარე,ვიარე,9 მთა,3 ტბა და ბევრი სოფელი გადავიარე,ბევრი კარგი მეგობარი შევიძინე და უფრო მეტი ძალიან კარგი,საოცარი ადგილი ვნახე,დამუნჯებამდე რომ მიმიყვანა. ჭეშმარიტ თავგადასავლებშიც გავყავით თავი. მრავლობითში იმიტომ ვწერ,რომ მაშინ სამნი ვიყავით,სამი გოგო,ნინო,თინა და მე. ჩვენს შორის ყველაზე გამოცდილი თინა იყო და საწყალს,კითხვებით სულს ვხდიდით. ხან მარტოები დავდიოდით,ხან ისევ ვხვდებოდით ერთმანეთს,ან მოკითხვებს ვუტოვებდით რომელიმე სოფელში,ვარევანში,ხიზაბავრაში,ან ჩუნჩხაში. წარმოიდგინეთ ჯაავახეთის ვულკანური პლატოს გადამწვნეწითელყვითელთეთრვარდისფერებული მდელოები,სუულ სწორი,ჰორიზონტამდე და მიდიხარ.შეიძლება 10 კმ ისე გაიარო,კუ,რა არის,კუც არ შეგხვდეს. მაგრამ ეს ხომ ჩვეულებრივი ადგილი არაა. უცებ,ფეხებიდან წეროების გუნდი რომ აგიფრინდება,ყველა სასწაულს იწამებ და დაიჯერებ.
ახალქალაქში შემთხვევით მოვხვდი,ხატიამ დამირეკა,ზეგ გავდივართ და თუ გინდა წამოდი,ერთი ადგილი გათავისუფლდაო. სად მივდიოდი,წესიერად მეც კი არ ვიცოდი,მაგრამ წამოსვლისას ზუსტად ვიცოდი,რომ უკან აუცილებლად,თან ძალიან მალე დავბრუნდებოდი.
ჩემი მეგობრები სულ მექირქილებიან,რით არ მოგბეზრდა და ვერ ამოწურე ეს შენი ჯავახეთიო, მაგრამ თავადაც ჩემსავით მონუსხული ნააბულარები არიან და ჩემსავით ენატრებათ უგუმბათო კუმურდო და გოგაშენის ქარაფები.
ჯავახეთმა ბევრი ჩვენგანის ცხოვრება შეცვალა,თქვენ წარმოიდგინეთ,უკეთესობისკენ,ბევრს სანუკვარი სურვილი აუსრულა ჯადოსნურმა წრემ ორი აბულის შესაყარზე და ზოგსაც ჯერ კიდევ წინ აქვს ის მისტიკა და ჯადოქრობა,რასაც ჯავახეთი ჰქვია!

სარჩევივით თმოგვში წამსვლელთათვის.

ამ რამდენიმეხნის წინ გავბედე და ლევანიმ და მე დავგეგმეთ გრძელი,2 დღიანი მოგზაურობა. სად? რათქმაუნდა სამხრეთში.ლევანის არ ჰქონდა თმოგვი,წუნდა და ფია ნანახი,ხოდა ქურდს რა უნდა და ბნელი ღამეო :)  მარშრუტი გვქონდა ასთე: თბილისი- ასპინძის ბაზარი- წუნდა-ფია-ნაქალაქევი- ღამისთევა თმოგვში -დილას ვარძია და მშვიდად და წყნარად თბილისისკენ წანარნარება. სამსახურშიც,ბედად,შაბათ დილას შევიცვალე და ჩემი ბარგი-ბარხანიანად მორიგეობიდან ეგრევე დიდუბის ავტოსადგურისკენ გავწიე. სამსახურიდან გასვლა ცოტა შემაგვიანდა,რის გამოც ასპინძის ტრანსპორტმა გაგვასწრო და ამის გამო მოგვიწია ახალციხის გადასახვევამდე მგზავრობა. უფროსწორად,გადასახვევიდან ლამის მინაძამდე ფეხით ვინარნარეთ,სადღაც ჭაჭარაქთან წუწუნის ხასიათზე დავდექი,მაგრამ ჩემს სავალ გზას ლევანი ვერ გაივლიდა,თან ჩემი ამოჩემება იყო ეს მოგზაურობა და გაჩუმება ვარჩიე,მთავარი იყო არ გაწვიმებულიყო,სანამ ასპინძის სარეისო ჩამოივლიდა. ამ მოგზაურობისთვის საგანგებოდ მოვემზადეთ,რუკა (რაში მჭირდებოდა,მაგრამ მოგზაურებს დააქვთხოლმე),საოჯახო სასტუმროების სია ნომრებით,ტრანსპორტის მოძრაობის განრიგი ყველაფერი წინასწარ მოვამზადეთ,მაგრამ ასპინძის გატენილმა 'მარშუტკამ' ჩაგვიქროლა ქორივით და თან წაიღო ჩვენი ოცნება ასპინძის ბაზარში ნაყიდ კიტრსა და დაპწნილ ყველზე.ასე ვიარეთ,ვიარეთ ვიარეთ,ვიარეთ,ლამაზი მინდვრები და აყვავებული ხეები უკან ჩამოვიტოვეთ და ამ დროს ჰოი,საოცრებავ! გაჩერდა ტრაილერი და მისტიური ასპინძისკენ გაგვაქანა თამაზმა ფოთიდან მომავალი რაშით! გზად ფოთის ტურისტული პოტენციალი და ავტოსაგზაო პოლიციის ეთიკა განვიხილეთ და ამასობაში ასპინძაში ლეგენდარულ პურის საცხობსაც მივადექით. აქ თამაზს გულითადი მადლობა გადავუხადეთ და ლევანი ასპინძის პურს ეზიარა. თბილი პურის ყუა ჯერ ისევ ხელში მეჭირა,როცა აქ მეორე საოცრება მოხდა და თმოგვის მარშუტკამ ჩამოიარა. ადგილი რათქმაუნდა არც აქ ჰქონდათ,მაგრამ ჩვენ სტრატეგიულად მომგებიან ადგილას ვიდექით (პურის საცხობთან) და გაჩერებულ მანქანაში რაღაც მანქანებით ავიჭედეთ,ავიჭედეთ რომელია,აქაოდა გოგოა,თანაც ორსულიო,სტუმრებიო და ლევანის და მე ადგილებიც კი დაგვითმეს! :)  ასე,სასიამოვნო ბაასში მივაღწიეთ ფიამდე,საიდანაც თმოგვამდე ფეხით უნდა ჩავსულიყავით,ფიის და წუნდის ეკლესიების,ვულკანური ტბის და ნაქალაქევის ციხის შემდეგ. გზად ისიც გავარკვიეთ,რომ საოჯახო სასტუმროების ფასებმა 50 ეროვნულამე მოიმატა და რომ ვალოდია კოტეჯებში ქართველებს არ იღებს. გზად გოგაშნის ქარაფების ხედით ვტკბებოდით და ერთმანეთს კუმურდოს გზას ვაჩვენებდით. გზა ძალიან მხიარული და პოზიტური გამოვიდა,კარგი კაცი,მწყემსი გავიცანით,გვარად ზაზაძე,ბევრი საინტერესო ფაქტი გავიგეთ,მათშორის გოგირდის აბანოებზე,სადაც ბანაბა უფასოა,ოღონდ ცოტა არაკომფორტული :)ლევანის აღფრთოვანებით ვუყვეოდი თმოგვზე,ციხეზე,ხედებზე,სოფელზე და გული თავგადასავლის მოლოდინში მიფანცქალებდა.ჩავედით თმოგვში და ბევრი რომ არ მოვყვეთ,გადარეკვა-გადმორეკვების შემდეგ 1 ლამაზ საოჯახო სასტუმროში 'შეგვიფარეს',რათქმაუნდა ფულის სანაცვლოდ,თორემ ისე,თმოგველები დიდად არც ჩემს მუცელს და დაღლილ სახეს შეუწუხებია და არც იმას რომ ღამდებოდა და ჩვენ ჯერ ღამისგასათევი ვერ მოგვეძებნა,რიგი მიზეზების გამო.მოკლედ,დავბინავდით ამ სასტუმროში,მე ფეხზე გავიხადე და უკვე ცხელიყავის წარმოსახვითი სურნელი მიღიტინებდა ცხვირში,რომ მეპატრონე შემოვიდა,ახალგაზრდა ბიჭი,რომელმაც მიგვიღო და გამოგვიცხადა,დედაჩემმა დამირეკა ეხლა და ვერ მიგიღებთ,უნდა გაგიშვათ,უცხოელების ჯგუფს ველოდებით,ეხლა დარეკესო. კითხვაზე,ჩვენ სად წავიდეთ,მხრები აიჩეჩა და გაბრუნდა :) უბრალოდ,ესე უცერემონიოდ გამოგვიშვეს სახლიდან :) ალბათ თმოგვიც უკვე დიდ საკურორტო ქალაქებს უტოლდება და ჩვენ ვის დავკარგვივართ საერთოდ.ბევრი ვიარეთ,თუ ცოტა,ზოგგან არ მიგვიღეს,ზოგი იმდენად შორს იყო,დილას 2 საათით ადრე უნდა ავმდგარიყავით რომ ფეხით ცენტრამდე ჩამოგვეღწია,ზოგი კი საერთოდ,როგორც ზღაპრებშია,დაღმართი,მთა და მდინარეზე ხიდი უნდა გადაგვევლო,რომ იქ მოვმხვდარიყავით.უკვე ძალიან,ძალიან,ძალიან დაღლილმა და ტირილამდე მისულმა მაღაზიასთან განვაცხადე,აღარ მაქვს ძალა და აქ დავწვები სადმეთქო.რადგან საოჯახოში ვრჩებოდით,კარავი აღარ წაგვიღია და ძალიანაც ვინანეთ. გზად ხალხი გვეკითხებოდა,უი,ჯერ კიდე არ დაბინავებულხართო? რომ ვპასუხობდით,გამოგვიშვესთქო,მრავალმნიშვნელოვნად გადახედავდნენ ერთმანეთს და ალბათ ტურისტები ჰყავთო,გეგონება ჩვენ მკვიდრი თმოგველები ვყოფილიყავით!ბოლოს,ისევ ზოია ბებიამ გვიხსნა,მართალია,მთელი ღამე ეზოში მანქანებიდან მომავალი საცეკვაო ჰანგები 'გვატკბობდა',არ გვქონდა აბაზანა და ტუალეტში შესუთქული შევედი,ყავადანი ძალიან ბებერი იყო და მიხრწნილი,საწოლები კი კეიტ მოსის ძვლებივით ხმელი,მაინც ტკბილად დაგვეძინა,იმიტომ რომ ერთად ვიყავით და ესეც მორიგი თავგადასავალი იყო,უსიამოვნო,რომელსაც ეხლა ხალისით ვიხსენებ,მაგრამ მაშინ ნამდვილად არ მეხალისებოდა.ხო,ამ ამბის შემდეგ,თუ ვინმე,წყვილი ან ცოლ-ქმარი ერთად წასვლას გადაწყვეტთ,სახლში რომ შეგიშვან,მინიმუმ 'კალიცო' უნდა გეკეთოს,მაქსიმუმ 5 თვის მუცელი მაინც უნდა გქონდეს,ან ქორწინების მოწმობის ასლი მაიც,თორემ როგორც ზოია ბებია იტყოდა,მერავიცი,ვინ ოხრები მოდიან,შარი არ მომდონ მერე.  ჩვენს შემთხვევაში ჩემმა ვიზუალურმა შუა ნაწილმა სრულიად დაარწმუნა ჩვენს არაუმსგავსობაში და მართალია გაგავაფრთხილა,პოლი არ დამიკაწროთ ტაბურეტკით,ახალი გაკრასკულია და არ იხმაუროთო,მაინც შეგვიშვა <3 მადლობა ზოია ბებიას და კიდევ მადლობა არქეოლოგიის ფაკულტეტის სტუდენტსა და მის მოგზაურ პედაგოგს,დაუვიწყარი და საინტერესო ავტოთავგადასავლისთვის <3 ალბათ თმოგვში ღამისთევით აღარასდროს დავბრუნდებით :)
ბეგოს გოგირდების აბანო


ჩვენი უკანასკნელი ნავსაყუდელი ზოია ბებოსთან

ესეც საკონტაქტოები. თუ მაინც გადაწყვეტთ აქ დარჩენას,დედაზე დააფიცეთ და კარავი მაინც წაიმძღვანიეთ,ყოველი შემთხვევისთვის. ხო,და კალცოები არ დაგავიწყდეთ,რაც მთავარია! :) 

ულამაზესი ბორჯომის ხეობა,ხერთვისიდან თმოგვამდე


ვალოდია,უდაოდ საუკეთესოა და არც გადამგდებია,ერთი ეგაა,ქართველებს არ სწყალობენ...ნუ,ნაკლებად



თამაზ-სტოპი <3 

Saturday, 17 October 2015

Если тебе всё время хочется спать, значит ты МАМА!

ეს-ესაა ალექსანდრემ მიიძინა. გუშინ ორმოცი დღის გახდა და როგორც ბრძენი ნათესავები ამბობენ,მეორმოცე დღიდან ბავშვი ზნეს იცვლის. ალექსანდრემაც იცვალა ზნე,ჭეშმარიტად,ეხლა ღამე სამჯერ იღვიძებს,ანუ არასდროს არ იძინებს დილის ცხრა საათამდე,'მღერის',ღუღუნებს,ვიღაც უხილავს უცინის და ხანდახან ხმამაღლა შეუძახებსკიდეც. ეს ახალი რაღაც ისწავლა,როგორც ბებიაჩემი იტყოდა,დასჭყივლებხოლმე :))
მოკლედ,ალექსანდრემ მიიძინა და იმის მაგივრად,მეც ვდურთო ლოგინში თავი,თავისუფალი წუთებით ვტკბები,გვერდით ყავით შეფერადებული მეობადაკარგული ყავა მიდგას და უზარმაზარი საწოლის შუაგულში ხელებგაშლილ ბავშვს ამაყად დავცქერი  სადღაც კუთხიდან.
იმ იშვიათ ბედნიერ საათებში,როცა მძინავს,ხან ისეთი კოშმარები დამესიზმრებახოლმე. მაგალითად,2 საათის წინ,როცა უდისციპლინოდ მიმთვლიმა,მესიზმრა,რომ დეიდაჩემთან ვიყავით სტუმრად,მერე მე გასაუბრებიდან დამირეკეს და წამოვედი, ნახევარ გზაზე აღმოვაჩინე,რომ ბავშვი 'დამავიწყდა',დამრჩა! ისე შემრცხვა,ისე! სირცხვილისგან და შიშისგან წამისუსწრაფესად გამომეღვიძა და გაციებული ხელებით ჩემს გვერდით ეს თბილი არსება მოვძებნე, როგორცკი მისი ხვნეშა გავიგე,გულზე მომეშვა და მგონი ეხლა ბედნიერებისგან ვერ ვიძინებ,რომ მართლა არ "დამრჩა" ბავშვი :))
რა შეიცვალა? ალბათ... არა,ალბათობის გარეშე,ბევრი რამ. შარშან ამდროს კვირადღეს ან ყაზბეგში მივდიოდი და მეორე დღეს კახეთის ღვინის ტურისთვის ვემზადებოდი,ან ლევანი და მე ჩანთებს ვალაგებდით და  მარშრუტზე ამინდს ვამოწმებდით,კარავს ვანიავებდით და ვარჩევდით, ჭაჭა და ყველი თელავის ბაზარში გვეყიდა,თუ სახლიდან წაგვეღო.
ეხლა ეს ყველაფერი შორეულ,ტკბილ მოგონებად მეჩვენება და სულ არ ვდარდობ წელსაც თუ ვერ წავედი და დავიკარგე არხოტში,მთავარია  ალექსანდრე  ნაჭამია და დღეში სამჯერ კაკავს! ხანდახან პრიორიტეტების შეცვლა უბრალოდ გარდაუვალი და საჭირო ხდება.
მართალია ეხლა ინგლისურ საუბარს მარტო სერიალებიდან ვიგებ და რუსულად ჩემს მეზობელ ბაბუშკას ვესაუბრები  მის სამ კატაზე,სამაგიეროდ ბევრი ახალი რამე ვისწავლე და აღმოვაჩინე.
მაგალითად სრულიად უსარგებლო და ჩემთვის გამოუსადეგარი,მაგრამ არამზადა მძღოლებისთვის მისწრება პანდუსები და ზებრები,უპანდუსო მაღალი კიბეები,უხეებობა და მეტისმეტი უჰაერობა,იმდენად მეტისმეტი,რომ ზოგჯერ გულისმოწურვამდე მეცოდება ჩემი და ყველას  შვილი,რომ ამ ნაცრისფერ ქალაქში უნდა გაიზარდონ და ჰაერის ნარჩენები გამოაცალონ ერთმანეთს ცხვირიდან,რომ ისუნთქონ;
ადრე კვლიავს თუ მარტო კულინარიული დანიშნულებით ვიყენებდი,ეხლა გავარკვიე,რომ კვლიავის სანთლები კოლიკებზე შველის,ზეპირად ვისწავლე ქალაქის საუკეთესო პედიატრების და ნევროპათოლოგების სახელები,ისე შეუცდომლად მოვყვები ვაქცინაციის ცხრილს,რომ ჩემი საწყალი ქიმიის მასწავლებელი წამით არ ინანებდა,მენდელეევის ცხრილიდან მარტო კალციუმი და იოდი რომ მახსოვს; ვიცი ფასდაკლების დღეები აფთიაქებში  და  როგორ კეთდება ყაბაყის პიურე ბავშვებისათვის.
; ვისწავლე ცალი ხელით ბავშვის ჭერა და მეორეთი ქვაბის მორევა,ან სარეცხის მანქანიდან თეთრეულის შეყრა-გამოღება, ვიცი ჩვენს უბანში ვის რამდენი შვილი ჰყავს,რამდენია ხელოვნურზე და რამდენი ძუძუზე,რომელი თვიდან უნდა მივცე მყარი საჭმელი და როგორ გავარკვიო,აქვს თუ არა ჩემს შვილს დისპლაზიის ნიშნები. ეს ყველაფერი გარკვეულწილად სიამოვნებასაც კი მანიჭებს,იმიტომ რომ ვერბალური კომუნიკაცია მონოლოგის  რეჟიმში თვენახევრის შვილთან და კატასთან,ზოგჯერ ყოფიერებას აუტანელს ხდის :))ადრე პოპულარული სერიალების ახალი ეპიზოდების დადებას ველოდებოდი იუთუბზე,ეხლა ექიმ კომაროვსკის ახალ სეზონებს ველოდები  და ვცდილობ არ გავბრაზდე,უფროსწორად არ შევიმჩნიო,ჩვენთან სტუმრად მოსული დედაჩემი როგორ შეიცხადებსხოლმე,რომ ბავშვს სიცივით ვკლავთ და ორ შარვალს,სამ ბოდეს,ხელთათმანსა და ქუდში გამოწყობილ ალექსანდრეს ფულეს პლედში რომ გადაახვევს და სიმწრით ოფლმოდენილ ბავშვს 'ეს საწყალ კურდღელს' უნანავებს <3
მოკლედ,ამ ეტაპზე ჩემი პრიორიტეტები გადავაწყვე და როგორც ჭეშმარიტ დიასახლისი,გეტყვით,რომ ბედნიერებაა,როცა შვილი,ქმარი და კატა დაპურებული და კმაყოფილია და შენ პირწიგნაკზე 'ჩვენი კულინარიის' ჯგუფში ახალი დაპოსტილი,კრემიანი ნამცხვრის რეცეპტი გეგულება ხვალისთვის.



Tuesday, 14 July 2015

აგვისტოს სიხარული

სადღაც ოთხი თვეა უკვე,ზურგზე ვერ ვწვები. ვერც მუცელზე.მარტო მარჯვენა ან მარცხენა მხარეს. ისიც,ბოდიში მომითხოვია და ტაკოები მტკივა ნემსებისგან. ეხლა სავარაუდოდ სძინავს,ან პირში თითი უდევს და რაღაც არაამქვეყნიურზეფიქრობს. ჩემს მუცელში მარჯვენა მხარეს სანდრო ცხოვრობს,ჩემი შვილი და ჩემი  ბედნიერი აგვისტოების დასაწყისია ბევრი,ბეევრი წლის მანძილზე

Sunday, 15 April 2012

ჩემი შაშვი მგალობელი

მთელი ზამთარი გაზაფხულის მოსვლას ველოდი.ახალ მიზნებს,ოცნებებს,ხალისს...ეხლა აპრილია.გაგანია გაზაფხული.პირველად იჭექა კიდეც,არადა მე მეგონა მაისში იქუხებდა და ვოცნებობდი(თითოს წინასწარ ვიცოდე),პირველი ქუხილის დროს პალიანაში 'ჩვენს' სახლში ვიქნებოდით,ბებერი ხის სახლის აივანზე,პირით ბაღისკენ,მე პლედშემოხვეული,რკინის ჭიქით,სავსე ახალადუღებული ყავით ხელში ვიჯდებოდი და დაველოდებოდი როდის დაეცემოდა დედამიწაზე ჩემი ნანატრი გაზაფხულის წვიმის პირველი წვეთები.შენ ჩემსკენ პირით,ზურგით მიეყრდნობოდი აივნის მოაჯირს და როცა შეამჩნევდი,რომ უკვე ვეღარ ვიკავებ თავს,ხელს მომკიდებდი და ორივე კისრისტეხით დავეშვებოდით წყაროსკენ,სიცილით,გადარეული სიცილით,ისე,რომ წყაროსთან  სახლში რომ მშვიდი ქმრის მშვიდი ცოლი ცხოვრობს,აივანზე გამოვიდოდა აჩქარებული ნაბიჯებით წინსაფარზე ხელების წმენდით,რომ გაეგო,რა ხდება.დაგვინახავდა და შეუმჩნევლად ჩაიღიმებდა.გვიცნო.
გარეთ სუნი იდგებოდა,მიწის,ცის,ახალაყვავილებული ნუშების და ტყემლების.ჩვენ ჩვენი კლდისკენ გავიქცეოდით.გზაზე მე,როგორც ყოველთვის,ფეხი ამისრიალდებოდა და ტალახიან მიწაზე დავეცემოდი.შენ ამყენებდი..
მერე კი,საღამოს ერთად მოვიტანდით შეშას,სანამ შენ ღუმელს დაანთებდი,მე ძაღლს სადილიდან მორჩენილ პურის ნატეხებს ვაჭმევდი.შებინდებულზე სანთელს ავანთებდით და შენ ძილის წინ რამე მხიარულ ისტორიას მომიყვებოდი...
  ---
მაგრამ უკვე დაიქუხა,თანაც მაშინ,როცა მე ქალქ თბილისში,საკუთარი სახლის ფანჯარასთანაც კი არ ვიჯექი.ალბათ არ იყო ამის დრო.ან ადგილი.ან უბრალოდ არ იყო საჭირო და ოცნება ოცნებად უნდა რჩებოდეს,თორემ ოცნება თუ ახდა,მერე ხუნდება,ფერი ეკარგება და თანდათან ლეთე წაიღებსხოლმე მოუსვლელში და მერე ჰეე..გავა დრო და აღარც კი გაგავახსენდება,რომ ის,რასაც ახლა ხელის გაწვდენაზე ვეხებით,ოდესღაც სანუკვრი,მიუწვდომელი გვეჩვენებოდა.

მაგრამ ყველაზე კარგი იცი რაარის? რომ იმას,რასაც მე აქ დავწერ,შენზე,ჩემზე,სახლზე,ღამე პიჟამებით დათვლილ ვარსკვალავებზე,გაყინულ ტბაზე,ღამის 3 საათზე ტელეფონზე მოსულ შეტყობინებაზე,მერე გათენებამდე ფიქრზე,გაცრუებულ იმედებზე,ამაო ლოდინზე... შენ ვერასოდეს წაიკითხავ.ამიტომ ვიქნები თამამი,და როცა გავბრაზდები და მეწყინება,აქ დავწერ,რომ შენ როცა გნახავ,გულიანად გაგიღიმო,ისე გაგიღიმო,რომ ჩემს უკან მზემ უფრო მეტად გაანათოს.

ღიმილი
რატომ გახდა პირის აპარატის ეს უმარტივესი მოძრაობა ასე დეფიციტური? ქალაქი თითქოს დამბლამ მოიცვა,მასიურმა ეპიდემიამ.არავინ იღიმის.აღარ.თუ არც არასდროს იღიმოდნენ,უბრალოდ მე მეჩვენებოდა?
იმდღეს გზაზე მოხუცი ქალი გადადიოდა და მივეშველე,კიბეზეც ავუტანე ჩანთა,ხელიჩ შევაშველე.მეორე დღეს მაღაზიიდან გამოსულს შევეჩეხე,ლამის ზედ გადავუარე.ბოდიში მოვუხადე,მივესალმე და კომპენსაციის მიზნით დახმარება შევთავაზე.უარი არ უთქვამს.
ორიოდ დღეში კიდევ ვნახე ქალბატონი გულიკო (ბებო არ დამიძახოო!),გასაუბრებაზე მეჩქარებოდა.მივესალმე და ჩქარი ნაბიჯით დავაპირე გაცლა.მოიცადეო,ხელი მომეციო.რაღას ვიზამდი,წინააღმდეგობის გაწევას აზრი არ ჰქონდა. მოვიარეთ თონე,ბაზარი,სადაც გამყიდველს სისხლი გაუთეთრა,მერე გადასახადებიც გადავიხადეთ,მეზობელს ვეჩხუბეთ,რომ ლიფტის ფულს არ იხდის და მისი კატა ქ-ნ გულიკოს კართან, ბოდიში მომითხოვია და,კუკავს.საბოლოოდ ძლივს დავუძვერი ხელიდან ჩემს მტარვალ ქლბატონს,თორემ ჩემი და მისი ხასიათი რომ ვიცი,ჩაის ჭიქების რეცხვა და იატაკის მოწმენდა (მინიმუმ) არ ამცდებოდა.
ხანდახან სულელივით ვიქცევი.(აქ 'ვით'-მგონი ზედმეტია) ყველას ვუღიმი.რატომღაც მგონია,რომ თუ იმ კაცს,დაღლილი და ბოროტი სახით რომ დგას ფეხზე ავტობუსში,ადგილს დავუთმობ და გავუღიმებ,ისიც გამიღიმებს და პატივცემული ხაჩიკიანისა არ იყოს,კაგდა იმუ ბუძეტ პრიატნო,ი მნე ბუძეტ პრიატნო.ან ჩემს პატარა მავნე მეზობლებს  საღამოს ფანჯრიდან გაბერილ ფერად-ფერად ბუშტებს თუ გადავუყრი,რომლის გაბერვამაც ჩემი 60/80 წნევის გადამკიდე ლამის გაღმა გზას გამიყენა,ისინი ერთმანეთში აღარ იჩხუბებენ და ისეთივე მოგონებები ექნებათ ჩემზე,როგორც მე ჩემს მეზობელ მაიაზე,რომელიც ბავშვობაში,ძველ უბანში,თავისი სახლის მეხუთე სართულიდან ძაფით ფოჩიან მოსკოვის შოკოლადებს მიშვებდა.ან ჟენიკა დეიდა,რომელმაც პირველმა მაჩუქა სათამაშო ქერა გოგონა,რომელსაც თუ დააწვენდი,თვალებს ხუჭავდა და წყალს 'სვამდა'.   

Saturday, 27 August 2011

დარდები.ნაწ.4

დედამიწა ბრუნავს სიყვარულის გარშემო,თუ სიყვარული დედამიწის?


დარდი#24

გოგოლაძე გიო,22წლის
(სულ ძალისძალად ჩაწრილი "ინტერვიუ")

-რა გადარდებს?რახან დამთანხმდი,მოდი ბარემ გულახდილი საუბარი გვქონდეს.
-არაფერი-მორცხვად დაიწყო გიომ-მოკვდება კაცი სიცილით,მაგრამ მე საქართველოს დღევანდელი ბედი მაშფოთებს.ჩემი სამშობლოს ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენაზე ვოცნებობ.
-მერედა რა სასაცილო დარდი ეგ არის?!პირველი ადამიანი ხარ,ვისაც პატრიოტული დარდი აწუხებს.სული რა არის?
-სული?სული თავისუფალია.ეგარი.მეტი მე არ ვიცი.
-სიზმრების გჯერა?
-ეგ იცი როგორ არის?მელას რაც ელანდებოდა,ის ესიზმრებოდაოო.
-რაფერ სიზმრებს ხედავ?
-ოოო...შავ-თეთრს
-სიყვარული უფრო მნიშვნელოვანი და ძლიერია,თუ სიცოცხლე?
-თუ სიყვარული არ იქნა,სიცოცხლე გაჭირდება
-რამდენხანს აპირებ რომ იცოცხლო?
-ზუსტად 2083 წლამდე :)))
-შენ როგორ ფიქრობ,სად არის ღმერთი?
-ყველგან და ყველაფერშია ღმერთი!
-ადამიანი რაღაა?
-ადამიანი...ადამიანი არის მოაზროვნე ცხოველი,რომელიც მიისწრაფვის სრულყოფისაკენ.
-ადამიანების გჯერა?
-ზოგის.მაგრამ ერთი იცოდე რაა-ფული ძალიან ცვლის ადამიანებს!
-რისა გეშინია?
-რისა უნდა მეშინოდეს-არც არაფრისა,ერთი ღმერთის მარტო!
-გიო,აი,ბოლოს რას ინატრებდი?
-რას და,თუ სიკვდილი მიწერია,ახალგაზრდა მოვკვდე და სამშობლოს სამსახურში!


:)))
2003 წ.

Friday, 19 August 2011

დარდები.ნაწ.3

ჰო,აი დედმამიშვილური სიყვარული და ჩემი მეგობრები რომ არა,რავი...
-აი,მეგობრებიო,ამბობ,ბოლომდე ენდობი შენს მეგობრებს?
-კი,ბოლომდე,აი თვალდახუჭული!
-დედამიწას რა ატრიალებს
-აუ,ეგ მემგონი ომდღეს ჰკითხა ნანამ პანთეონას.აუუ,რა ატრიალებს,მითხარი რაა,ღერძი?
-რავიცი ნიკა,ალბათ სიყვარული
-ეეე,მაგარი პასუხია-გაუხარდა ნიკას-მეც უნდა ვკითხო ხვალ ბიჭებს
-კაი აბა წავედი მე-წამოვკრიფე ჩემი ფურცლები
-აუ სუ ეგაა,კიდე მკითხე რამე თუ გინდა-მოიღო მოწყალება ნიკამ :)
2004წ.
დანარჩენიც ხვააალ.რა დაწერს ამდენს,2 რვეულია :D