Saturday, 17 October 2015

Если тебе всё время хочется спать, значит ты МАМА!

ეს-ესაა ალექსანდრემ მიიძინა. გუშინ ორმოცი დღის გახდა და როგორც ბრძენი ნათესავები ამბობენ,მეორმოცე დღიდან ბავშვი ზნეს იცვლის. ალექსანდრემაც იცვალა ზნე,ჭეშმარიტად,ეხლა ღამე სამჯერ იღვიძებს,ანუ არასდროს არ იძინებს დილის ცხრა საათამდე,'მღერის',ღუღუნებს,ვიღაც უხილავს უცინის და ხანდახან ხმამაღლა შეუძახებსკიდეც. ეს ახალი რაღაც ისწავლა,როგორც ბებიაჩემი იტყოდა,დასჭყივლებხოლმე :))
მოკლედ,ალექსანდრემ მიიძინა და იმის მაგივრად,მეც ვდურთო ლოგინში თავი,თავისუფალი წუთებით ვტკბები,გვერდით ყავით შეფერადებული მეობადაკარგული ყავა მიდგას და უზარმაზარი საწოლის შუაგულში ხელებგაშლილ ბავშვს ამაყად დავცქერი  სადღაც კუთხიდან.
იმ იშვიათ ბედნიერ საათებში,როცა მძინავს,ხან ისეთი კოშმარები დამესიზმრებახოლმე. მაგალითად,2 საათის წინ,როცა უდისციპლინოდ მიმთვლიმა,მესიზმრა,რომ დეიდაჩემთან ვიყავით სტუმრად,მერე მე გასაუბრებიდან დამირეკეს და წამოვედი, ნახევარ გზაზე აღმოვაჩინე,რომ ბავშვი 'დამავიწყდა',დამრჩა! ისე შემრცხვა,ისე! სირცხვილისგან და შიშისგან წამისუსწრაფესად გამომეღვიძა და გაციებული ხელებით ჩემს გვერდით ეს თბილი არსება მოვძებნე, როგორცკი მისი ხვნეშა გავიგე,გულზე მომეშვა და მგონი ეხლა ბედნიერებისგან ვერ ვიძინებ,რომ მართლა არ "დამრჩა" ბავშვი :))
რა შეიცვალა? ალბათ... არა,ალბათობის გარეშე,ბევრი რამ. შარშან ამდროს კვირადღეს ან ყაზბეგში მივდიოდი და მეორე დღეს კახეთის ღვინის ტურისთვის ვემზადებოდი,ან ლევანი და მე ჩანთებს ვალაგებდით და  მარშრუტზე ამინდს ვამოწმებდით,კარავს ვანიავებდით და ვარჩევდით, ჭაჭა და ყველი თელავის ბაზარში გვეყიდა,თუ სახლიდან წაგვეღო.
ეხლა ეს ყველაფერი შორეულ,ტკბილ მოგონებად მეჩვენება და სულ არ ვდარდობ წელსაც თუ ვერ წავედი და დავიკარგე არხოტში,მთავარია  ალექსანდრე  ნაჭამია და დღეში სამჯერ კაკავს! ხანდახან პრიორიტეტების შეცვლა უბრალოდ გარდაუვალი და საჭირო ხდება.
მართალია ეხლა ინგლისურ საუბარს მარტო სერიალებიდან ვიგებ და რუსულად ჩემს მეზობელ ბაბუშკას ვესაუბრები  მის სამ კატაზე,სამაგიეროდ ბევრი ახალი რამე ვისწავლე და აღმოვაჩინე.
მაგალითად სრულიად უსარგებლო და ჩემთვის გამოუსადეგარი,მაგრამ არამზადა მძღოლებისთვის მისწრება პანდუსები და ზებრები,უპანდუსო მაღალი კიბეები,უხეებობა და მეტისმეტი უჰაერობა,იმდენად მეტისმეტი,რომ ზოგჯერ გულისმოწურვამდე მეცოდება ჩემი და ყველას  შვილი,რომ ამ ნაცრისფერ ქალაქში უნდა გაიზარდონ და ჰაერის ნარჩენები გამოაცალონ ერთმანეთს ცხვირიდან,რომ ისუნთქონ;
ადრე კვლიავს თუ მარტო კულინარიული დანიშნულებით ვიყენებდი,ეხლა გავარკვიე,რომ კვლიავის სანთლები კოლიკებზე შველის,ზეპირად ვისწავლე ქალაქის საუკეთესო პედიატრების და ნევროპათოლოგების სახელები,ისე შეუცდომლად მოვყვები ვაქცინაციის ცხრილს,რომ ჩემი საწყალი ქიმიის მასწავლებელი წამით არ ინანებდა,მენდელეევის ცხრილიდან მარტო კალციუმი და იოდი რომ მახსოვს; ვიცი ფასდაკლების დღეები აფთიაქებში  და  როგორ კეთდება ყაბაყის პიურე ბავშვებისათვის.
; ვისწავლე ცალი ხელით ბავშვის ჭერა და მეორეთი ქვაბის მორევა,ან სარეცხის მანქანიდან თეთრეულის შეყრა-გამოღება, ვიცი ჩვენს უბანში ვის რამდენი შვილი ჰყავს,რამდენია ხელოვნურზე და რამდენი ძუძუზე,რომელი თვიდან უნდა მივცე მყარი საჭმელი და როგორ გავარკვიო,აქვს თუ არა ჩემს შვილს დისპლაზიის ნიშნები. ეს ყველაფერი გარკვეულწილად სიამოვნებასაც კი მანიჭებს,იმიტომ რომ ვერბალური კომუნიკაცია მონოლოგის  რეჟიმში თვენახევრის შვილთან და კატასთან,ზოგჯერ ყოფიერებას აუტანელს ხდის :))ადრე პოპულარული სერიალების ახალი ეპიზოდების დადებას ველოდებოდი იუთუბზე,ეხლა ექიმ კომაროვსკის ახალ სეზონებს ველოდები  და ვცდილობ არ გავბრაზდე,უფროსწორად არ შევიმჩნიო,ჩვენთან სტუმრად მოსული დედაჩემი როგორ შეიცხადებსხოლმე,რომ ბავშვს სიცივით ვკლავთ და ორ შარვალს,სამ ბოდეს,ხელთათმანსა და ქუდში გამოწყობილ ალექსანდრეს ფულეს პლედში რომ გადაახვევს და სიმწრით ოფლმოდენილ ბავშვს 'ეს საწყალ კურდღელს' უნანავებს <3
მოკლედ,ამ ეტაპზე ჩემი პრიორიტეტები გადავაწყვე და როგორც ჭეშმარიტ დიასახლისი,გეტყვით,რომ ბედნიერებაა,როცა შვილი,ქმარი და კატა დაპურებული და კმაყოფილია და შენ პირწიგნაკზე 'ჩვენი კულინარიის' ჯგუფში ახალი დაპოსტილი,კრემიანი ნამცხვრის რეცეპტი გეგულება ხვალისთვის.



Tuesday, 14 July 2015

აგვისტოს სიხარული

სადღაც ოთხი თვეა უკვე,ზურგზე ვერ ვწვები. ვერც მუცელზე.მარტო მარჯვენა ან მარცხენა მხარეს. ისიც,ბოდიში მომითხოვია და ტაკოები მტკივა ნემსებისგან. ეხლა სავარაუდოდ სძინავს,ან პირში თითი უდევს და რაღაც არაამქვეყნიურზეფიქრობს. ჩემს მუცელში მარჯვენა მხარეს სანდრო ცხოვრობს,ჩემი შვილი და ჩემი  ბედნიერი აგვისტოების დასაწყისია ბევრი,ბეევრი წლის მანძილზე

Sunday, 15 April 2012

ჩემი შაშვი მგალობელი

მთელი ზამთარი გაზაფხულის მოსვლას ველოდი.ახალ მიზნებს,ოცნებებს,ხალისს...ეხლა აპრილია.გაგანია გაზაფხული.პირველად იჭექა კიდეც,არადა მე მეგონა მაისში იქუხებდა და ვოცნებობდი(თითოს წინასწარ ვიცოდე),პირველი ქუხილის დროს პალიანაში 'ჩვენს' სახლში ვიქნებოდით,ბებერი ხის სახლის აივანზე,პირით ბაღისკენ,მე პლედშემოხვეული,რკინის ჭიქით,სავსე ახალადუღებული ყავით ხელში ვიჯდებოდი და დაველოდებოდი როდის დაეცემოდა დედამიწაზე ჩემი ნანატრი გაზაფხულის წვიმის პირველი წვეთები.შენ ჩემსკენ პირით,ზურგით მიეყრდნობოდი აივნის მოაჯირს და როცა შეამჩნევდი,რომ უკვე ვეღარ ვიკავებ თავს,ხელს მომკიდებდი და ორივე კისრისტეხით დავეშვებოდით წყაროსკენ,სიცილით,გადარეული სიცილით,ისე,რომ წყაროსთან  სახლში რომ მშვიდი ქმრის მშვიდი ცოლი ცხოვრობს,აივანზე გამოვიდოდა აჩქარებული ნაბიჯებით წინსაფარზე ხელების წმენდით,რომ გაეგო,რა ხდება.დაგვინახავდა და შეუმჩნევლად ჩაიღიმებდა.გვიცნო.
გარეთ სუნი იდგებოდა,მიწის,ცის,ახალაყვავილებული ნუშების და ტყემლების.ჩვენ ჩვენი კლდისკენ გავიქცეოდით.გზაზე მე,როგორც ყოველთვის,ფეხი ამისრიალდებოდა და ტალახიან მიწაზე დავეცემოდი.შენ ამყენებდი..
მერე კი,საღამოს ერთად მოვიტანდით შეშას,სანამ შენ ღუმელს დაანთებდი,მე ძაღლს სადილიდან მორჩენილ პურის ნატეხებს ვაჭმევდი.შებინდებულზე სანთელს ავანთებდით და შენ ძილის წინ რამე მხიარულ ისტორიას მომიყვებოდი...
  ---
მაგრამ უკვე დაიქუხა,თანაც მაშინ,როცა მე ქალქ თბილისში,საკუთარი სახლის ფანჯარასთანაც კი არ ვიჯექი.ალბათ არ იყო ამის დრო.ან ადგილი.ან უბრალოდ არ იყო საჭირო და ოცნება ოცნებად უნდა რჩებოდეს,თორემ ოცნება თუ ახდა,მერე ხუნდება,ფერი ეკარგება და თანდათან ლეთე წაიღებსხოლმე მოუსვლელში და მერე ჰეე..გავა დრო და აღარც კი გაგავახსენდება,რომ ის,რასაც ახლა ხელის გაწვდენაზე ვეხებით,ოდესღაც სანუკვრი,მიუწვდომელი გვეჩვენებოდა.

მაგრამ ყველაზე კარგი იცი რაარის? რომ იმას,რასაც მე აქ დავწერ,შენზე,ჩემზე,სახლზე,ღამე პიჟამებით დათვლილ ვარსკვალავებზე,გაყინულ ტბაზე,ღამის 3 საათზე ტელეფონზე მოსულ შეტყობინებაზე,მერე გათენებამდე ფიქრზე,გაცრუებულ იმედებზე,ამაო ლოდინზე... შენ ვერასოდეს წაიკითხავ.ამიტომ ვიქნები თამამი,და როცა გავბრაზდები და მეწყინება,აქ დავწერ,რომ შენ როცა გნახავ,გულიანად გაგიღიმო,ისე გაგიღიმო,რომ ჩემს უკან მზემ უფრო მეტად გაანათოს.

ღიმილი
რატომ გახდა პირის აპარატის ეს უმარტივესი მოძრაობა ასე დეფიციტური? ქალაქი თითქოს დამბლამ მოიცვა,მასიურმა ეპიდემიამ.არავინ იღიმის.აღარ.თუ არც არასდროს იღიმოდნენ,უბრალოდ მე მეჩვენებოდა?
იმდღეს გზაზე მოხუცი ქალი გადადიოდა და მივეშველე,კიბეზეც ავუტანე ჩანთა,ხელიჩ შევაშველე.მეორე დღეს მაღაზიიდან გამოსულს შევეჩეხე,ლამის ზედ გადავუარე.ბოდიში მოვუხადე,მივესალმე და კომპენსაციის მიზნით დახმარება შევთავაზე.უარი არ უთქვამს.
ორიოდ დღეში კიდევ ვნახე ქალბატონი გულიკო (ბებო არ დამიძახოო!),გასაუბრებაზე მეჩქარებოდა.მივესალმე და ჩქარი ნაბიჯით დავაპირე გაცლა.მოიცადეო,ხელი მომეციო.რაღას ვიზამდი,წინააღმდეგობის გაწევას აზრი არ ჰქონდა. მოვიარეთ თონე,ბაზარი,სადაც გამყიდველს სისხლი გაუთეთრა,მერე გადასახადებიც გადავიხადეთ,მეზობელს ვეჩხუბეთ,რომ ლიფტის ფულს არ იხდის და მისი კატა ქ-ნ გულიკოს კართან, ბოდიში მომითხოვია და,კუკავს.საბოლოოდ ძლივს დავუძვერი ხელიდან ჩემს მტარვალ ქლბატონს,თორემ ჩემი და მისი ხასიათი რომ ვიცი,ჩაის ჭიქების რეცხვა და იატაკის მოწმენდა (მინიმუმ) არ ამცდებოდა.
ხანდახან სულელივით ვიქცევი.(აქ 'ვით'-მგონი ზედმეტია) ყველას ვუღიმი.რატომღაც მგონია,რომ თუ იმ კაცს,დაღლილი და ბოროტი სახით რომ დგას ფეხზე ავტობუსში,ადგილს დავუთმობ და გავუღიმებ,ისიც გამიღიმებს და პატივცემული ხაჩიკიანისა არ იყოს,კაგდა იმუ ბუძეტ პრიატნო,ი მნე ბუძეტ პრიატნო.ან ჩემს პატარა მავნე მეზობლებს  საღამოს ფანჯრიდან გაბერილ ფერად-ფერად ბუშტებს თუ გადავუყრი,რომლის გაბერვამაც ჩემი 60/80 წნევის გადამკიდე ლამის გაღმა გზას გამიყენა,ისინი ერთმანეთში აღარ იჩხუბებენ და ისეთივე მოგონებები ექნებათ ჩემზე,როგორც მე ჩემს მეზობელ მაიაზე,რომელიც ბავშვობაში,ძველ უბანში,თავისი სახლის მეხუთე სართულიდან ძაფით ფოჩიან მოსკოვის შოკოლადებს მიშვებდა.ან ჟენიკა დეიდა,რომელმაც პირველმა მაჩუქა სათამაშო ქერა გოგონა,რომელსაც თუ დააწვენდი,თვალებს ხუჭავდა და წყალს 'სვამდა'.   

Saturday, 27 August 2011

დარდები.ნაწ.4

დედამიწა ბრუნავს სიყვარულის გარშემო,თუ სიყვარული დედამიწის?


დარდი#24

გოგოლაძე გიო,22წლის
(სულ ძალისძალად ჩაწრილი "ინტერვიუ")

-რა გადარდებს?რახან დამთანხმდი,მოდი ბარემ გულახდილი საუბარი გვქონდეს.
-არაფერი-მორცხვად დაიწყო გიომ-მოკვდება კაცი სიცილით,მაგრამ მე საქართველოს დღევანდელი ბედი მაშფოთებს.ჩემი სამშობლოს ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენაზე ვოცნებობ.
-მერედა რა სასაცილო დარდი ეგ არის?!პირველი ადამიანი ხარ,ვისაც პატრიოტული დარდი აწუხებს.სული რა არის?
-სული?სული თავისუფალია.ეგარი.მეტი მე არ ვიცი.
-სიზმრების გჯერა?
-ეგ იცი როგორ არის?მელას რაც ელანდებოდა,ის ესიზმრებოდაოო.
-რაფერ სიზმრებს ხედავ?
-ოოო...შავ-თეთრს
-სიყვარული უფრო მნიშვნელოვანი და ძლიერია,თუ სიცოცხლე?
-თუ სიყვარული არ იქნა,სიცოცხლე გაჭირდება
-რამდენხანს აპირებ რომ იცოცხლო?
-ზუსტად 2083 წლამდე :)))
-შენ როგორ ფიქრობ,სად არის ღმერთი?
-ყველგან და ყველაფერშია ღმერთი!
-ადამიანი რაღაა?
-ადამიანი...ადამიანი არის მოაზროვნე ცხოველი,რომელიც მიისწრაფვის სრულყოფისაკენ.
-ადამიანების გჯერა?
-ზოგის.მაგრამ ერთი იცოდე რაა-ფული ძალიან ცვლის ადამიანებს!
-რისა გეშინია?
-რისა უნდა მეშინოდეს-არც არაფრისა,ერთი ღმერთის მარტო!
-გიო,აი,ბოლოს რას ინატრებდი?
-რას და,თუ სიკვდილი მიწერია,ახალგაზრდა მოვკვდე და სამშობლოს სამსახურში!


:)))
2003 წ.

Friday, 19 August 2011

დარდები.ნაწ.3

ჰო,აი დედმამიშვილური სიყვარული და ჩემი მეგობრები რომ არა,რავი...
-აი,მეგობრებიო,ამბობ,ბოლომდე ენდობი შენს მეგობრებს?
-კი,ბოლომდე,აი თვალდახუჭული!
-დედამიწას რა ატრიალებს
-აუ,ეგ მემგონი ომდღეს ჰკითხა ნანამ პანთეონას.აუუ,რა ატრიალებს,მითხარი რაა,ღერძი?
-რავიცი ნიკა,ალბათ სიყვარული
-ეეე,მაგარი პასუხია-გაუხარდა ნიკას-მეც უნდა ვკითხო ხვალ ბიჭებს
-კაი აბა წავედი მე-წამოვკრიფე ჩემი ფურცლები
-აუ სუ ეგაა,კიდე მკითხე რამე თუ გინდა-მოიღო მოწყალება ნიკამ :)
2004წ.
დანარჩენიც ხვააალ.რა დაწერს ამდენს,2 რვეულია :D

დარდები.ნაწ.2


---მანჩო,21 წლის
მანჩო,ანუ იგივე მანუჩარი

-რაფერ სიზმრებს ხედავ?
-ფერადს.არა,შავთეთრს,არაა,ფერადს.აუუ,რავი ე-საგონებელში ჩავარდა მანჩო-რამე ისეთი მკითხე რა,აი ტოტალიზატორის პონტში.ეგენი მერავიცი.და ვაფშე,წავედი რა,აბა მაგრად.


-აუ მე მკითხე რა ეგენი-შემეხვეწა მანჩოს მეგობარი და ჩემი თანატუდიელი,მომავალი მსახიობი,ნიკა ჩაფიჩაძე


ნიკა,17 წლის

-ე.ი.უნდა მკითხო,მადარდებს თუარა რამე?-ვეღარ  ითმენს ნიკა
-ჰო,მითხარი აბა
-ვააფშე არაფერი-სკამის საზურგეს გადააწვა ნიკა,სკამი 2 ფეხზე შეაყენა და გულიანად შემომცინა
-ეგ როგორ,არც ხვალინდელი დღე?
-არც ეგ.ხვალ რა მელის,არ ვიცი,ასერომ თავისთავად ეგ პრობლემაც არ არსებობს,უფრო გადააწვა სკამს ნიკა'
-სიცოცხლე რა არის,მაშ ეს მითხარი
-სიამოვნებაა მაგარი.აი მაგრად მიყვარს ჩემი ყოველი დღე,ყოველი დილა,რომელიც თენდება.
-სიყვარული რა არის?
სიყვარული დიდი სისულელეა,სულ ნერვიულობ და დადიხარ და მოდიხარ,მერე ისევ მიდიხარ,ან ნახულობ,ან ვერა! აეე...მაგრა არ მევასება სიყვარული.არც ვყოფილვარ შეყვარებული და არც არასდროს შემიყვარდება კიდე რა.
-არა,შენ ვერ გამიგე კაცო,საერთოდ,სიყვარულზე რას ფიქრობთქო,კონკრეტულად გოგო-ბიჭს არ ვგულისხმობ
-აააა..მაშინ ხო-ქუდი უფრო მაგრად ჩამოიფხატა და ამოიქსუტუნა-ისე,დედმამიშვილური