Sunday, 15 April 2012

ჩემი შაშვი მგალობელი

მთელი ზამთარი გაზაფხულის მოსვლას ველოდი.ახალ მიზნებს,ოცნებებს,ხალისს...ეხლა აპრილია.გაგანია გაზაფხული.პირველად იჭექა კიდეც,არადა მე მეგონა მაისში იქუხებდა და ვოცნებობდი(თითოს წინასწარ ვიცოდე),პირველი ქუხილის დროს პალიანაში 'ჩვენს' სახლში ვიქნებოდით,ბებერი ხის სახლის აივანზე,პირით ბაღისკენ,მე პლედშემოხვეული,რკინის ჭიქით,სავსე ახალადუღებული ყავით ხელში ვიჯდებოდი და დაველოდებოდი როდის დაეცემოდა დედამიწაზე ჩემი ნანატრი გაზაფხულის წვიმის პირველი წვეთები.შენ ჩემსკენ პირით,ზურგით მიეყრდნობოდი აივნის მოაჯირს და როცა შეამჩნევდი,რომ უკვე ვეღარ ვიკავებ თავს,ხელს მომკიდებდი და ორივე კისრისტეხით დავეშვებოდით წყაროსკენ,სიცილით,გადარეული სიცილით,ისე,რომ წყაროსთან  სახლში რომ მშვიდი ქმრის მშვიდი ცოლი ცხოვრობს,აივანზე გამოვიდოდა აჩქარებული ნაბიჯებით წინსაფარზე ხელების წმენდით,რომ გაეგო,რა ხდება.დაგვინახავდა და შეუმჩნევლად ჩაიღიმებდა.გვიცნო.
გარეთ სუნი იდგებოდა,მიწის,ცის,ახალაყვავილებული ნუშების და ტყემლების.ჩვენ ჩვენი კლდისკენ გავიქცეოდით.გზაზე მე,როგორც ყოველთვის,ფეხი ამისრიალდებოდა და ტალახიან მიწაზე დავეცემოდი.შენ ამყენებდი..
მერე კი,საღამოს ერთად მოვიტანდით შეშას,სანამ შენ ღუმელს დაანთებდი,მე ძაღლს სადილიდან მორჩენილ პურის ნატეხებს ვაჭმევდი.შებინდებულზე სანთელს ავანთებდით და შენ ძილის წინ რამე მხიარულ ისტორიას მომიყვებოდი...
  ---
მაგრამ უკვე დაიქუხა,თანაც მაშინ,როცა მე ქალქ თბილისში,საკუთარი სახლის ფანჯარასთანაც კი არ ვიჯექი.ალბათ არ იყო ამის დრო.ან ადგილი.ან უბრალოდ არ იყო საჭირო და ოცნება ოცნებად უნდა რჩებოდეს,თორემ ოცნება თუ ახდა,მერე ხუნდება,ფერი ეკარგება და თანდათან ლეთე წაიღებსხოლმე მოუსვლელში და მერე ჰეე..გავა დრო და აღარც კი გაგავახსენდება,რომ ის,რასაც ახლა ხელის გაწვდენაზე ვეხებით,ოდესღაც სანუკვრი,მიუწვდომელი გვეჩვენებოდა.

მაგრამ ყველაზე კარგი იცი რაარის? რომ იმას,რასაც მე აქ დავწერ,შენზე,ჩემზე,სახლზე,ღამე პიჟამებით დათვლილ ვარსკვალავებზე,გაყინულ ტბაზე,ღამის 3 საათზე ტელეფონზე მოსულ შეტყობინებაზე,მერე გათენებამდე ფიქრზე,გაცრუებულ იმედებზე,ამაო ლოდინზე... შენ ვერასოდეს წაიკითხავ.ამიტომ ვიქნები თამამი,და როცა გავბრაზდები და მეწყინება,აქ დავწერ,რომ შენ როცა გნახავ,გულიანად გაგიღიმო,ისე გაგიღიმო,რომ ჩემს უკან მზემ უფრო მეტად გაანათოს.

ღიმილი
რატომ გახდა პირის აპარატის ეს უმარტივესი მოძრაობა ასე დეფიციტური? ქალაქი თითქოს დამბლამ მოიცვა,მასიურმა ეპიდემიამ.არავინ იღიმის.აღარ.თუ არც არასდროს იღიმოდნენ,უბრალოდ მე მეჩვენებოდა?
იმდღეს გზაზე მოხუცი ქალი გადადიოდა და მივეშველე,კიბეზეც ავუტანე ჩანთა,ხელიჩ შევაშველე.მეორე დღეს მაღაზიიდან გამოსულს შევეჩეხე,ლამის ზედ გადავუარე.ბოდიში მოვუხადე,მივესალმე და კომპენსაციის მიზნით დახმარება შევთავაზე.უარი არ უთქვამს.
ორიოდ დღეში კიდევ ვნახე ქალბატონი გულიკო (ბებო არ დამიძახოო!),გასაუბრებაზე მეჩქარებოდა.მივესალმე და ჩქარი ნაბიჯით დავაპირე გაცლა.მოიცადეო,ხელი მომეციო.რაღას ვიზამდი,წინააღმდეგობის გაწევას აზრი არ ჰქონდა. მოვიარეთ თონე,ბაზარი,სადაც გამყიდველს სისხლი გაუთეთრა,მერე გადასახადებიც გადავიხადეთ,მეზობელს ვეჩხუბეთ,რომ ლიფტის ფულს არ იხდის და მისი კატა ქ-ნ გულიკოს კართან, ბოდიში მომითხოვია და,კუკავს.საბოლოოდ ძლივს დავუძვერი ხელიდან ჩემს მტარვალ ქლბატონს,თორემ ჩემი და მისი ხასიათი რომ ვიცი,ჩაის ჭიქების რეცხვა და იატაკის მოწმენდა (მინიმუმ) არ ამცდებოდა.
ხანდახან სულელივით ვიქცევი.(აქ 'ვით'-მგონი ზედმეტია) ყველას ვუღიმი.რატომღაც მგონია,რომ თუ იმ კაცს,დაღლილი და ბოროტი სახით რომ დგას ფეხზე ავტობუსში,ადგილს დავუთმობ და გავუღიმებ,ისიც გამიღიმებს და პატივცემული ხაჩიკიანისა არ იყოს,კაგდა იმუ ბუძეტ პრიატნო,ი მნე ბუძეტ პრიატნო.ან ჩემს პატარა მავნე მეზობლებს  საღამოს ფანჯრიდან გაბერილ ფერად-ფერად ბუშტებს თუ გადავუყრი,რომლის გაბერვამაც ჩემი 60/80 წნევის გადამკიდე ლამის გაღმა გზას გამიყენა,ისინი ერთმანეთში აღარ იჩხუბებენ და ისეთივე მოგონებები ექნებათ ჩემზე,როგორც მე ჩემს მეზობელ მაიაზე,რომელიც ბავშვობაში,ძველ უბანში,თავისი სახლის მეხუთე სართულიდან ძაფით ფოჩიან მოსკოვის შოკოლადებს მიშვებდა.ან ჟენიკა დეიდა,რომელმაც პირველმა მაჩუქა სათამაშო ქერა გოგონა,რომელსაც თუ დააწვენდი,თვალებს ხუჭავდა და წყალს 'სვამდა'.   

Saturday, 27 August 2011

დარდები.ნაწ.4

დედამიწა ბრუნავს სიყვარულის გარშემო,თუ სიყვარული დედამიწის?


დარდი#24

გოგოლაძე გიო,22წლის
(სულ ძალისძალად ჩაწრილი "ინტერვიუ")

-რა გადარდებს?რახან დამთანხმდი,მოდი ბარემ გულახდილი საუბარი გვქონდეს.
-არაფერი-მორცხვად დაიწყო გიომ-მოკვდება კაცი სიცილით,მაგრამ მე საქართველოს დღევანდელი ბედი მაშფოთებს.ჩემი სამშობლოს ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენაზე ვოცნებობ.
-მერედა რა სასაცილო დარდი ეგ არის?!პირველი ადამიანი ხარ,ვისაც პატრიოტული დარდი აწუხებს.სული რა არის?
-სული?სული თავისუფალია.ეგარი.მეტი მე არ ვიცი.
-სიზმრების გჯერა?
-ეგ იცი როგორ არის?მელას რაც ელანდებოდა,ის ესიზმრებოდაოო.
-რაფერ სიზმრებს ხედავ?
-ოოო...შავ-თეთრს
-სიყვარული უფრო მნიშვნელოვანი და ძლიერია,თუ სიცოცხლე?
-თუ სიყვარული არ იქნა,სიცოცხლე გაჭირდება
-რამდენხანს აპირებ რომ იცოცხლო?
-ზუსტად 2083 წლამდე :)))
-შენ როგორ ფიქრობ,სად არის ღმერთი?
-ყველგან და ყველაფერშია ღმერთი!
-ადამიანი რაღაა?
-ადამიანი...ადამიანი არის მოაზროვნე ცხოველი,რომელიც მიისწრაფვის სრულყოფისაკენ.
-ადამიანების გჯერა?
-ზოგის.მაგრამ ერთი იცოდე რაა-ფული ძალიან ცვლის ადამიანებს!
-რისა გეშინია?
-რისა უნდა მეშინოდეს-არც არაფრისა,ერთი ღმერთის მარტო!
-გიო,აი,ბოლოს რას ინატრებდი?
-რას და,თუ სიკვდილი მიწერია,ახალგაზრდა მოვკვდე და სამშობლოს სამსახურში!


:)))
2003 წ.

Friday, 19 August 2011

დარდები.ნაწ.3

ჰო,აი დედმამიშვილური სიყვარული და ჩემი მეგობრები რომ არა,რავი...
-აი,მეგობრებიო,ამბობ,ბოლომდე ენდობი შენს მეგობრებს?
-კი,ბოლომდე,აი თვალდახუჭული!
-დედამიწას რა ატრიალებს
-აუ,ეგ მემგონი ომდღეს ჰკითხა ნანამ პანთეონას.აუუ,რა ატრიალებს,მითხარი რაა,ღერძი?
-რავიცი ნიკა,ალბათ სიყვარული
-ეეე,მაგარი პასუხია-გაუხარდა ნიკას-მეც უნდა ვკითხო ხვალ ბიჭებს
-კაი აბა წავედი მე-წამოვკრიფე ჩემი ფურცლები
-აუ სუ ეგაა,კიდე მკითხე რამე თუ გინდა-მოიღო მოწყალება ნიკამ :)
2004წ.
დანარჩენიც ხვააალ.რა დაწერს ამდენს,2 რვეულია :D

დარდები.ნაწ.2


---მანჩო,21 წლის
მანჩო,ანუ იგივე მანუჩარი

-რაფერ სიზმრებს ხედავ?
-ფერადს.არა,შავთეთრს,არაა,ფერადს.აუუ,რავი ე-საგონებელში ჩავარდა მანჩო-რამე ისეთი მკითხე რა,აი ტოტალიზატორის პონტში.ეგენი მერავიცი.და ვაფშე,წავედი რა,აბა მაგრად.


-აუ მე მკითხე რა ეგენი-შემეხვეწა მანჩოს მეგობარი და ჩემი თანატუდიელი,მომავალი მსახიობი,ნიკა ჩაფიჩაძე


ნიკა,17 წლის

-ე.ი.უნდა მკითხო,მადარდებს თუარა რამე?-ვეღარ  ითმენს ნიკა
-ჰო,მითხარი აბა
-ვააფშე არაფერი-სკამის საზურგეს გადააწვა ნიკა,სკამი 2 ფეხზე შეაყენა და გულიანად შემომცინა
-ეგ როგორ,არც ხვალინდელი დღე?
-არც ეგ.ხვალ რა მელის,არ ვიცი,ასერომ თავისთავად ეგ პრობლემაც არ არსებობს,უფრო გადააწვა სკამს ნიკა'
-სიცოცხლე რა არის,მაშ ეს მითხარი
-სიამოვნებაა მაგარი.აი მაგრად მიყვარს ჩემი ყოველი დღე,ყოველი დილა,რომელიც თენდება.
-სიყვარული რა არის?
სიყვარული დიდი სისულელეა,სულ ნერვიულობ და დადიხარ და მოდიხარ,მერე ისევ მიდიხარ,ან ნახულობ,ან ვერა! აეე...მაგრა არ მევასება სიყვარული.არც ვყოფილვარ შეყვარებული და არც არასდროს შემიყვარდება კიდე რა.
-არა,შენ ვერ გამიგე კაცო,საერთოდ,სიყვარულზე რას ფიქრობთქო,კონკრეტულად გოგო-ბიჭს არ ვგულისხმობ
-აააა..მაშინ ხო-ქუდი უფრო მაგრად ჩამოიფხატა და ამოიქსუტუნა-ისე,დედმამიშვილური          

ადამიანური ამბები ანუ დარდების შემგროვებელი

წინასიტყვაობის მაგიერ.
ეს არაა 'წიგნი',გამზადებული გამოსაცემად,ან ფართო საზოგადოებისთვის.ეს არის ჩანაწერები,რომლებსაც მეგობრების წრეში ვიწერ,ჩემთვის ვაგროვებ და ჩოხელის გამიხარდასი არ იყოს,იქნებ სადმე ღმერთი შემხვდეს,წაიკითხოს ხალხის დარდები და ვარამი შეუმსუბუქოს.
2003 წელი


რესპოდენტთა სტილი მთლიანად დაცულია
-----
დარდი #1

სოფო,21 წლის

-რა გადარდებს?
-არ ვიცი,რა ჩამოგითვალო,ბევრი რამე
-ყველაზე ხშირად რაზე ფიქრობხოლმე?
-განსაკუთრებით ლატარეაზე,ეხლა ვთამაშობ სამსახურში და...
-მეტი სადარდებელი არაფერი გაქვს,ნუთუ სიკვდილზე არ გიფიქრია?
-ფიქრით კი მიფიქრია...
-მერე,გეშინია?
-ნწ.
-შეყვარებული ყოფილხარ?
-არაა,ჯერ არა
-რისი გეშინია ყველაზე მეტად?
-ერთი ღმერთის და მეორე გველის
-რაფერ სიზმრებს ხედავ?
-არ ვიცი,ალბათ ფერადს,არ დავკვირვებივარ
-შენი აზრით სიზმარი რა არის?
-ღამით,როცა ვწვები,ძილის წინ რაზეც ვფიქრობ,იმას ვნახულობ,აი ეგაა სიზმარი
-ყველაზე დიდ ბედნიერებად რას ჩათვლიდი?
-ცოცხალი და ჯანმრთელი რომ ვარ და ყველა,ვინც მიყვარს კარგადაა
-მადლობა.
2003წ.

დარდი#2

თამთა 18 წლის,გასათხოვარი


-რა გიხარია,რატომ ხარ კარგ ხასიათზე?
-აბა რავიცი?სიცოცხლე მიხარია
-დარდი არ გაქვს არაფერი?
-არაა,ჯერ არაფერი
-რას ფიქრობ ადამიანებზე შენს გარშემო?
-მეგობარი მყავს ბევრი გარშემო,მაგრამ იცი,ბოლომდე ვერავის ვენდობი
2003წ.

დარდი#3

ოლღა ბებო,რამდენი წლისაა არ ამბობს.

-ბებო,სიცოცხლე გიყვარს?
-არაა,დავიღალე,ეს რა ცხოვრებაა,სიხარული არაა!
ოლღა ბებო სომეხია და  ქართულად კარგად ვერ საუბრობს
-სიცოცხლეში სიმწარე უფრო მეტი გინახავს,თუ სიტკბოება?
-სიმწარე,ბევრჯერ ძაან გავმწარებულვარ აი!
-თავის მოკვლაზე ხომ არ გიფიქრია?
-არა,ეგ დიდი გრეხია.ომი რო იყო,ყველაფერი იყო,მასკიროვკა იყო,მარა მოჟნა ბილო ჟიტ.ეხლა აღარაფერი მიხარია.
-რათა,კაცო,შვილიშვილი ხომ გყავს,იმისთვის არ გიხარია?
-ხოო,ეგ მართალი ხარ მაგაში ხო იცი-თითი მრავალმნიშვნელოვნად ასწია ოლღა ბებომ და გამიღიმა-მარა ერთნაირია ცხოვრება,დილით წადი,საღამოს მოდი.ვიღლები,ფეხები მისივდება და დამისველდა ამ წვიმაში,შენ კიდე დამდგარხარ აქა და "რა გიხარია,რა არ მაგწონს"...მეტი საქმე არა გაქ,გაიარე რა,ან ფეხები აწიე,უნდა გამოვგაო!

2003წ.


დარდი#21
ელა(პაწკუ),18 წლის,გასათხოვარი

-პაწკუ,რა გადარდებს?
პაწკუმ შემწვარი კარტოფილის ჭამა მიატოვა და ისე გაოცებით ამომხედა,თითქოს რამე სასწაული მეკითხოს.დიდი,ლალაზი თვალები ალალად  შემომანათა,საწყალი,დედამისმა თუ იცის ნეტაო,გაიფიქრა ალბათ და გულიანად გაიცინა
-უფულობა
-რა ფერ სიზმრებს ხედავ?-
-შავთეთრს,ფერადს აბა მარტო გიჟები ხედავენ-დარწმუნებით მითხრა ელამ და ლობიანი არაჟანში ამოაწო.
ესეც ასე,2 ხმით უკვე გიჟი ვარ!:)
2003წ

დარდი #43
ია,26 წლის,გასათხოვარი
-ია,როგორ ხარ
-ოო,რავი,ვარ რა,შენა?
-მეც კარგად.რაღაც ვერ ხარ ხასიათზე,რამე მოხდა?
-არა,ისე,მომბეზრდა ყველაფერი რაა..
-ანუ სიცოცხლე არ გიხარია?
-ნუ,იმედი მაქვს,მაგრამ მარტო ჩემი თავის,ნდობა ბოლო პერიოდში ძალიან დაკარგული მაქვს,ნაწყენი ვარ ცხოვრებაზე,არ მიყვარს ტყუილი.
-ბევრჯერ მოგატყუეს?
-კი...გული მტკივა..
-გინდა ვალიდოლი მოგიტანო?
-არა,აი განა ფიზიკურად,მგონია ყველა მატყუებს,ძალიან დიდი პესიმისტი გავხდი
-სიყვარული,ნუთუ სიყვარული მაინც არ გამხნევებს?
-ვერ ვიტყვი,რომ სიყვარული არ არსებობს,მაგრამ იშვიათობაა..
-შენი ყველაზე დიდი სევდა რა არის,შეგიძლია მითხრა?
-როცა გიყვარს აადამიანი და იმას არ უყვარხარ... -თვალები აუწყლიანდა იას
-ნატვრისთვალი რომ იპოვო და მარტო ერთი სურვილის უფლება რომ გქონდეს,რას ჩაუთქვამდი?
-მინდა ჩემი კუთხე მქონდეს,ადგილი ცხოვრებაში,ბავშვი,ოჯახი...
-კიდევ რამეს ხომ არ მეტყოდი?
-არაფერს,ესეც ბევრი ვთქვი,წავედი ვიმუშაო,სად მცალია ამეებზე ფიქრისთვის.-თვალები ხელისგულებით  ამოიწმინდა იამ,თმა შეისწორა და ამაყი გამომეტყველებით გამშორდა.
2004წ.

დარდი#20

ჭერა(ნინო),მარტოხელა დედა( ახალგაზრდა,მგონი 27 წლის)
-რას დარდობ?
-ჩემს მომავალს-სევდიანად გაიხედახედა ნინომ ფანჯარაში და სიგარეტი გადააფერფლა
-შენი განვლილი ცხოვრებით თუ ხარ კმაყოფილი?
-ოჰ,არა,არანაირად!
-რატო?
-ცუდად გავიარე და იმიტომ.ცუდადკიარა,არასწორედ.აი დამღალა ცხოვრებამ
-სიცოცხლე ხომ გიყვარს,შენ სულ ისეთი მხიარული ხარხოლმე
ნინო ჩაფიქრდა,მერე თითებში გაჩრილი სიგარეტი მომიშვირა და მოწკურული თვალებით მითხრა:
-იცი რაა,ცხოვრება ისეთია,ყველა დაგიკიდებს,მარტო შენთვის უნდა იცხოვრო!
-ყველაზე მეტად რის გეშინია?
-ნერვებმა არ მიმტყუნოს
-გული რაზე გწყდება?
-ბიჭად რომ არ დავიბადე და მინდოდა მემღერა.მინდა ისევ იქ გავჩნდე უცებ,საიდანაც დავიწყე,ანუ დამაბრუნა უკან.
-სასწაულების თუ გჯერა?
-კი,მჯერა,მაგრამ აღარ ხდება-ჭერამ სიგარეტი საერფლეს მიაჭყლიტა და წამოდგა-შენ მისმინე,ღიმილი არ დაგავიწყდეს,ეგ კარგი თვისებაა და ადამიანებს ნუ ენდობი,ამას მე გეუბნები!
2004წ


დარდი# 7
ხევსური ლალი
-ლალ,რა გადარდებს აბა შე ხევსურო შენა
-მეეე?  ეეეე,ბევრი რამე ნუცავ ჩემო
-სიცოცხლე ხო გიყვარს?
-ისე კი,მიყვარს სხვათაშორის
-სასწაულების გჯერა?
-კი
-ყველაზე მეტად რაზე გწყდება გული?
-ეხ,აი ვინც მე მიყვარს,ჩემს გვერდით რომ არაა..
-რა გაშინებს ყველაზე მეტად?
-სიბოროტე
-ხშირად გხედავხოლმე ფანჯრის რაფაზე ჩამომჯდარს,ცაში რომ იცქირები
-ხოო,მაგდროს ვოცნებობხოლმე,ზოგადად ბევრს ვოცნებობ
-რაფერ სიზმრებს ხედავ?
-ფერადს
-დაბოლოს,იქნებ გრჩება რამე სათქმელი?
-ეჰ,ცხოვრება ისეთია,დაგღლის ჩემო ნუც.
2003წ.


უნომრო დარდი

მარინა ნავროზაშვილი,ქვრივი,2 შვილის მარტოხელა დედა

-დედა,რა გადარდებს არ გინდა მითხრა?
-რა მადარდებს და თქვენი მომავალი და ჩემიც
-მომავალს როგორი თვალით უყურებ?
-რავიცი აბა,ნორმალურად'
-რა გახარებს?
-შვილები
-სიკდილი რა არი?
-რა არის და აი,მოვკვდები ერთ მშვენიერ დღეს და ეგ არი.
-ამბობ "მშვენიერ დღესს მოვკვდებიო',მშვენიერ დღეს მოკვდები,თუ ის დღე იმიტომ იქნება მშვენიერი,რომ მოკვდები?
-მოდი რა თავი დამანებე,ან ეს მწვანილი გაარჩიე.სიცოცხლე გაინტერესებს რა არის?ჯოჯოხეთი-აი რა არის,მშვენიერი არა ისა!
2005წ.
---
ოთო კუსიანი,11 წლის
-ოთო,აბა შენცა სთქვი რა გადარდებს?
-არაფერი,მორცხვად ჩახარა თავი ოთომ და ფეხის წვერით გულმოდგინედ დაიწყო მიწიდან ქვის ჩიჩქნა
-როგორ,საერთოდ არაფერი?-გამიკვირდა მე
-რავი,არაა-ეხლა მეორე ფეხიც მიაშველა ოთომ
-ჰო რა,მაგას რა ადარდებს,მე ვიდარდო თორე...-ჩაერია საუბარში მარი,დედამისი.
2005წ.



Wednesday, 17 August 2011

უსათაურო

როგორ მძულს,ყველაფერს სახელი და სათაური უნდა ერქვას...როგორ,ნუთუ არ შეიძლება მე ვგრძნობდე,მე ვწერდე და სახელი არ ერქვას ამ ყველაფერს?ალბათ მე არ ვარ პრაქტიკული ადამიანი და ვერ ვხვდები.სიყვარულიც კი არ შემიძლია პრაქტიკული